முகுந்த மாலா ஸ்தோத்திரம்

 

முகுந்த மாலா ஸ்தோத்திரம் - குலசேகர ஆழ்வார்   ----    அதிலிருந்து சில   

 

mukunda mūrdhnā praṇipatya yāce

bhavantam ekāntam iyantam artham

avismṛtis tvac-caraṇāravinde

bhave bhave me ’stu bhavat-prasādāt

 

முகுந்தா உனக்கொரு வேண்டல்

என்றென்று எங்கெங்கு எவ்வகை பிறக்கினும்

நின் முகிழ் தாமரை பாதங்கள்

நினைத்திட அருளினை நல்குவை நல்குவை

 

 

nāhaṁ vande tava caraṇayor dvandvam advandva-hetoḥ

kumbhīpākaṁ gurum api hare nārakaṁ nāpanetum

ramyā-rāmā-mṛdu-tanu-latā nandane nāpi rantuṁ

bhāve bhāve hṛdaya-bhavane bhāvayeyaṁ bhavantam

 

நரகத்தில் உழலலோ போகத்தில் மருளலோ                  

எதனினும் எனக்கொன்றும் இல்லை

சொர்க்கமும் வேண்டேன் முகுந்தா முகுந்தா

உன் மலரடி மட்டுமே நெஞ்சத்துள் தாராய்.. 

 

 

nāsthā dharme na vasu-nicaye naiva kāmopabhoge

yad bhāvyaṁ tad bhavatu bhagavan pūrva-karmānurūpam

etat prārthyaṁ mama bahu mataṁ janma-janmāntare ’pi

tvat-pādāmbhoruha-yuga-gatā niścalā bhaktir astu

 

செல்வமும் வேண்டேன் இச்சையும் வேண்டேன்

கர்ம வினைப்பயன் காண்பேன்

நின் பாதகமலத்தின் சேவை ஒன்றையே

நெஞ்சத்தில் நின்றிட செய்வாய்

 

 

divi vā bhuvi vā mamāstu vāso

narake vā narakāntaka prakāmam

avadhīrita-śāradāravindau

caraṇau te maraṇe ’pi cintayāmi

 

நரகனை வதைத்த நல் தேவா                  (எனக்கு)

சொர்கமோ நரகமோ உன்மனம் கண்ணா

என் ஊன் விட்டு உயிர்  பொகும்பொது

உன்னிரு பாதங்கள் மனதிலே வேண்டும்

 

 

krishna tvadiya-pada-pankaja-panjarantam

adyaiva me vishatu manasa-raja-hamsah

prana-prayana-samaye kapha-vata-pittaih

kanthavarodhana-vidhau smaranam kutas te

 

காலதேவன் வந்தெனைக் கூப்பிடும்போது

நெஞ்சு அடைக்க நாவும் மயங்க

சிந்தை கலங்கிடும் போது

உன் பாதங்கள் எண்ணுவனோ அறியேனே

 

(இன்று )

சிந்தை தெளிந்து நெஞ்சம் மகிழ்ந்து      (உன்)

பாதங்கள் தொழுகின்ற போதே             (உன்)

மலர்பாதங்களிடை தஞ்சம் புகுந்திடும்

அன்னமாய் மாறிட வேண்டும்....

 

 

(உன் பாத)

மொட்டு விரி பட்டு பதுமத்தின் ஊடே

என் உள்ளுறை ஜீவன் கிடந்து 

உன்முகம் நோக்கி உன்னில் நான் மாய

நல்லருள் தந்திடல் வேண்டும்... 

 

                            ----- தமிழில் தனஞ்சயன்